İsviçreli merhum meslektaşımız Elisabeth Kübler-Ross tarafından ortaya konan ve esasen kayıp, ayrılık veya travmatik bir değişim karşısında insanların yaşadığı duygusal süreçleri açıklayan bu modeli kendi deneyimim ve boş zamanlarımda subumuzdaki serzenişleri görerek uyarladım.
1- İnkar ve Şok Evresi
Dönem 1 dostlarımızın D1K1 karşısında durmak bilmeyen serzenişleri üst dönemlerden olanlara komik geliyor fakat hepimiz bu yollardan geçtik, onların bu büyük şokunu küçümsemeye gerek yok.
2-Öfke Evresi
Anatomi başlaması ile yükselen Nöroanatomi kurulu ile pik yapan evre
3-Pazarlık Evresi
D3 başlamasıyla aslında ilk 2 senenin çok da zor olmadığının, anatomi, fizyoloji iyi yapınca aslında geriye çok da bir şey kalmadığının farkına varılan evre.
4-Depresyon Evresi
D3 finalinde hepsinden baraj olan 20+ dersin içinde devasa bilgi yükü, 1 sorusu olan klinik hocalarının gereksiz kasıntıları gibi etkenlerle çaresizliğin içinde kaybolunan evre.
5-Kabullenme Evresi
İlk 1.5+ ayında yatılan 2 küsür aylık dahiliye stajının sözlüsüne gitmek için evden çıkarken ağlayıp zırlamanın bir faydasının olmadığının, her basamağın bir öncekinden daha zor olduğunun farkındalığına varmak. O anın stresinin içinde D1’ken organik kimya, tıbbi biyolojiyi zor bulup sızlandığını hatırlayıp gelen acı bir tebessümle Elizabeth Hanım’ın döngüsünün son bulması.