Anlık olarak seriyi ikinci defa bitirdim ve şunu rahatlıkla söyleyebilirim ki her ne kadar ilk izleyişimden her şeyi hatırlıyor olsam da bu sefer film çok daha etkileyici ve bir o kadar anlamlı hissettirdi.
Öncelikle filmin konusu ve içeriği hakkında konuşmam gerekirse oldukça iyi bir senaryo yazımı olduğunu söyleyebilirim. Özellikle karakterlerin günlük hayatta tesadüfler eseri karşılaşıp tıpkı birçok insan gibi unutulup gitmeleri, ancak yine çeşitli tesadüfler sayesinde tekrar karşılaşmaları oldukça güzel işlenmiş.
Genel olarak ana karakter haricinde diğer karakterlerin psikolojisi üzerine durulmuyor ancak tamamen de es geçilmiyor. Gene'nin tavırları, içine kapanık ve sosyalleşmek istemeyen bir çocuğun kendi içinde yeşeren potansiyeliyle mükemmel bir uyum sergilerken aynı şekilde yan karakterlerin de fazla üzerinde durulmayan hayat hikâyeleri, onların duygu ve düşünceleriyle oldukları ve olacakları kişiye dair mükemmel bir uyum sergiliyor.
Senaryo yazımında görevli kişi her kimse gerçekten başarılı bir iş ortaya çıkardığını söylemek gerek. Hem toplumun hem sektörün hem de bireylerin sıkıntılarını film içinde filme çevirip izledikçe düşündürmeyi, düşündürdükçe tekrar izleme isteği uyandırmayı başarmış. Biraz fazla kelime tekrarına binmiş olabilirim ama tıpkı bir yönetmenin filme duygularını katması gibi ben de eleştirime hislerimi olabildiğince katmaya çalıştım.
Filmin biraz da kendi hayatıma etkilerinden örnek vermem gerekirse en başında, sosyal bir insan olmamanın gelişimime ve büyümeme insanların düşündüğü kadar kötü bir etkisi olmayacağını anlamamda oldukça etkili oldu. Hayata başkalarının beklentileri doğrultusunda değil, kendi hedeflerim ve ideallerim çerçevesinde bakmam gerektiğini bir kez daha anladım.
Son olarak filmin genel atmosferine ve çizim tarzına değinmek istiyorum. Özellikle filmin kurgulandığı sahnelerde karakterlerin içinde bulunduğu sıkıntılar ve bireylerin sorumlulukları altında ezilişi, filmin basit ve sevimli çizim tarzıyla oldukça büyük bir tezat oluşturuyor. Tabii bunu iyi anlamda söylüyorum. Ayrıca filmin belli birkaç sahnesinde muazzam seviyede güzel ışıklandırma ve sahne tasarımı kullanımı, asla unutamayacağım sahneler arasında yerini alıyor.
Uzun lafın kısası, Pompo: The Cinephile arka planda kalmış nadide parçalardan birisi ve sektörün en başarılı işlerinden biridir.
NOT: Film içerisinde 90 dakikalık filmlerin güzelliğinin özellikle vurgulanması ve filmin kendisinin de 90 dakika olması oldukça tatlı bir detay.